2021’de ani bir kararla küçülüverdim. o günden beri internet sitemin ve sosyal medyamın tamamı küçük harf. iki kitabım küçük harflerle çıktı. aslı bende birkaç sebebi daha olsa da buraya en önemlilerini iliştireyim;
1-nokta, yazılı bir metinde en önemli işaret değildir. noktanın virgüle, noktalı virgüle, tireye, iki noktaya karşı kibrinden hoşlanmıyorum. nokta alt tarafı noktadır ve kendini ne kadar önemli görüyorsa, geldiği her yerde harflerin büyütülmesi gibi talepleri oluyor. iki ifadeyi ayırmanın yumuşak cinsi olan virgül ve resmi cinsi olan noktalı virgülde bu talebi göremiyoruz. noktadaki bu dikkat çekme düşkünlüğünü kınıyoruz.
2-yanyana, tespih taneleri gibi sırasıyla dizilmiş sevimli harfler bana daha estetik görünüyor. aralara karışmış iri harfler, ilkokulda erken boy atmış, herkesi döven çocukları hatırlatıyor.
3-internette küçük harfler yaygın kullanılıyor ve sorun filan da çıkmıyor. demek ki “karışır” endişemiz biraz beyhude…
4-zaten yaşadığımız dünyada ağanın, paşanın çocuğu bir torpille doğuyor, kraldan sonra gelen büyük başlıyor hayata. bari metinde olsun herkes eşit olsun. noktadan sonra da gelse eşit başlasın harfler. harfler bari sosyalist olsun.
5-irili ufaklı harfler gözü yorar ki yoruyor. metinde en önemli unsur harf boyutu değil paragraf olmalı, dikkatler önce buna takılmalı.
6-palyaço kostümü giyerek, afiş taşıyarak, dans ederek, bağırarak söylenenler daha az duyulur, daha çok değil. sessiz ve ince söylemler duymak isterim. ince espriler, latif sözler… harfin büyümesi bağırmaktır ve ben bağırılmasından hiç hoşlanmam.
7-yaşadığımız dünyada her şeyin bir ambalajı var ve bu ambalaj, içindeki objeden bile daha önemli olabiliyor. ben de biçimleri eşitlemek istedim ve her harfin kilosunu eşit tuttum ki ne dediği duyulsun, nasıl dediği değil. ha, ayrıca, nasıllık bir edebi zekâ ürünüdür. çilek kokulu sayfaları olmadan da bir metinden çilek kokusu aldırtabilir yazarın iyisi. yazarın iyisi harfi küçükken de büyük okutmayı bilir!
8-nasıl ki virgülden sonra cümle bitmiyor, noktalı virgülden sonra kısmen bitiyorsa, noktadan sonra da aslında tam bitmiyor cümleler. hala söylenmedik bir şeyler kalıyor ve bunun cenazesi var, hatırası var, torunları var… var da var. yani bir cümle bitti diye, ne bu heyecan! bir kırkı çıksın hele, yine büyürsünüz… bu telaş ne! paldır küldür büyümeye çalışmak ölünün hatırasına saygısızlık ve tarihin inkarıdır. tarihin inkarı midemi bulandırır.
kanaatiniz nedir?