çok kısa bir metin ile dev bir meseleyi özetleyeyim;
nicelik dünyasında yaşıyoruz. artık her şey rakamlarla ölçülebilir oldu veya ölçülemiyorsa bile biz ölçülebilir kılıyoruz. ölçülemeyene de pek yüz vermiyoruz.
bu zorlama bir çağ alışkanlığı. insan tarih boyunca nicel değil, nitel oldu. yani kemmi değil, keyfi.
ben derim ki insan beyni rakamlar için uygun değil. yani bizde 4, 3’ten 1 fazla değil. 4 ayrı 3 ayrı birer deneyim. hatta yazıyla yazmak lazım; dört ile ayrı, üç ile ayrı birer ilişkimiz, alakamız, hatıramız var.
ayrıca dev sayılarda kafamızın karışması bundan. milyon filan yok ki bizim dünyamızda. mesela galaksimizde yüz milyar yıldız olması ile yüz milyon yıldız olması bizim için hemen hemen eştir. oysa aradaki fark bin kattır.
küçük sayılara tekrar dönersek;
dört belki kardeş sayımızdır, adımızın anlamıdır, üçse bizim dinimizden gelen bir estetik değere sahiptir ya da iyi anılarımız… ilk maaşımızı ayın üçünde almak gibi. günün sonunda toplama-çıkarma gibi işlemler bizim tarafımızdan -keşfedilen değil- icat edilen, bazı kullanışlı yanları olan, evrenin sayılabilir yanını biraz açıklayan araçlardan ötesi değil. yoksa sayı denen şey evrende aslında var değil. varsa bile dört işlem var değil.
sevgiler…
kanaatiniz nedir?