şimdiki zamanı imleyen kimileri aslolanın şimdi olduğunu, geçmişin ölü, geleceğin hayal olduğunu söyler. şimdiyi imlemek iyidir hoştur da böyle olursak hayvanlardan hiçbir farkımız kalmaz. sözgelimi bir inek de geçmiş için hayıflanmaz ve gelecek hayali kurmaz. sadece önündeki ota bakar.
kimisi de geçmişin şimdiyi belirleyen yanlarıyla geçmiş+şimdi gibi tek bir somut realite içinde olduğumuzu, gelecek denen şeyin bir kurgu olduğunu söyler. onlara göre şimdi bile yokmuş; şimdi, sonsuz geçmişin son anına verilen isimmiş. öyle olsaydı bugün gelecek için yaptıklarımız anlamsızlaşırdı. böyleleri canlıları ve tabii insanı nedensel bir zincire oturtmak için böyle konuşur da erekselliği hepten paranteze alır.
ben derim ki şimdide geçmişin parçaları varsa, geleceğin de parçaları vardır. hatta şimdi denen şey mazinin son kısmını, istikbalin baş kısmını içine alan bir kavuşturma ipliği gibidir. bugün maziden kalanlar olduğu gibi istikbale de ait bir dolu şey var. yarı yarıya diyelim mi? gelecek hayal diyorlar ama geçmiş de şu an belleğimizdeki bir gölgeden ibaret. biri diğerinden üstün değil. yani özetle, geçmiş ve gelecek arasında ontolojik bir fark yoktur.
soru şu; kendinizi tanımlarken sonuç olan yanlarınızla mı neden olan yanlarınızla mı tanıtıyorsunuz? siz mazinin bir kalıntısı mı istikbalin annesi misiniz?
kanaatiniz nedir?